Je bekijkt Interessante Literatuur & Onderzoeken

Meest gehate man door de papa-lobby (want de werkelijkheid komt hun niet goed uit), Ed Spruijt, is onderzoeker en docent aan de Universiteit Utrecht. Deze man heeft een werkelijke objectief perspectief en geeft in zijn onderzoek heel duidelijk weer wat de gevolgen zijn voor kinderen na scheiding en welke factoren meespelen in het bepalen van hun welbevinden.

Zie hier het volledige onderzoek uit 2002 in opdracht van de Raad van de Kinderbescherming: Het Verdeelde Kind

Wanneer men dit commentaar leest van Carla van Wamelen, hoofdocente Familie- en Jeugdrecht aan de EUR, wordt er snel duidelijk dat er veel is veranderd sinds de jaren ’80 wat betreft ouderlijk gezag en wordt het duidelijk dat serieuze vraagtekens bij deze ontwikkeling moeten worden gezet.

Zie hier het commentaar van Clara van Wamelen: Eenhoofdig Gezag Na Scheiding

De denkwijze is 180 graden gedraaid, de ideologie naar de prullenbak verwezen en de maatstaven die tegenwoordig worden gebruikt zijn compleet anders als jaren geleden en ik ben ervan overtuigd dat vele problemen hiermee alleen groter zijn geworden, met name voor ouders die conflicten met elkaar hebben (wat natuurlijk een weerslag heeft op de betrokken kinderen). Recente onderzoeken bevestigen namelijk dat problemen voor de kinderen rondom scheidingen en de effecten hiervan alleen maar groter zijn geworden, ondanks dat je niet meer scheef word aangekeken als je ouders gescheiden zijn. Wanneer ouders namelijk niet meer door één deur kunnen en serieuze conflicten met elkaar hebben was dat voorheen een doorslaggevende reden om géén gezamenlijk gezag toe te staan.

Tegenwoordig stappen rechters hier heel erg makkelijk overheen en halen hun schouders op door te beweren dat mensen, oftewel ouders, zich maar “gewoon eroverheen moeten zetten” omwille van de kinderen. Deze instelling spreekt natuurlijk voor een ongelooflijke dosis naïviteit en weerspreekt niet de realiteit waarin deze ouders moeten leven. Sterker nog, je geeft ze middelen in handen om elkaar (of de één de ander) verder te tiranniseren.

Door mensen op deze wijze te dwingen en steeds weer met elkaar te confronteren (doordat je het eens moet worden over het één en ander omtrent de kinderen), vergroot je bestaande conflicten alleen maar.Voor ouders die goed met elkaar kunnen overleggen en overeenstemming kunnen vinden met elkaar, uit recente studies maar 40% (zie  Tamar Fischer’s dissertatie: “Parental divorce, conflict and resources” uit 2004), is gezamenlijk gezag geen probleem, maar voor die andere groep van 60% is het een hel en daarmee ook voor de kinderen. Het heeft een negatief effect op alle betrokkenen en de kinderen zullen dit ook voelen en meemaken en hieronder te lijden hebben.

Het is belangrijk het hoofd uit de wolken te halen en te erkennen dat de meerderheid van ex-partners niet meer goed met elkaar overweg kunnen. Dus in plaats van het makkelijker te maken en de situatie op te lossen, door een eind te maken aan het machtsspel, wordt er olie op het vuur gegooid en het mogelijk gemaakt dat de twee partijen elkaar (of de één de ander) tot waanzin drijven, doordat rechters (in het licht van voortgezet ouderschap) niet willen inzien dat het soms “gewoon niet gaat”. Er zou meer oog moeten zijn voor de unieke situatie en omstandigheden van de individuen en meer ruimte om een passende oplossing te bieden zodat er een resultaat wordt bereikt waar conflicten en touwtrekkerijen zo min mogelijk een plaats hebben.

Wanneer ouders ernstige conflicten hebben, het niet eens kunnen worden over belangrijke zaken die hun kinderen betreffen en er sprake is van continue strijd, zou er een keuze gemaakt moeten worden wie het gezag krijgt. Daarmee beëindig je (een groot deel) van de strijd en is het niet meer nodig om over elke oneenigheid naar de rechter te stappen. Uiteindelijk willen we toch RUST voor de kinderen, want gezamenlijk gezag ten koste van ALLES is waanzin. Voortgezet ouderschap is de norm? In realiteit gaat het sprookje ‘voortgezet ouderschap’ maar voor bar weinig van ons op. Den Haag, wordt wakker!

Een zeer interessant en uitgebreide analyse die de term “in het belang van het kind” volledig ontleedt, zoals deze staat omschreven in artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK), heb ik hieronder toegevoegd als link.

De scriptie geschreven door Ismay Zandvliet aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, behandeld vraagstukken en gaat over de concretisering van het rechtsbegrip. Zie hier een uitsnede van een alinea:

Doordat het belang van het kind binnen het recht geen vaste concrete invulling kent, kan de toepassing van dit rechtsbegrip tot verschillende uitkomsten in één bepaalde zaak leiden. Elke uitkomst kan worden gerechtvaardigd door te verwijzen naar het belang van het kind terwijl verschillende rechters in dezelfde zaak tot een andere uitkomst komen over wat in het belang van het kind is.

En:

Kort samenvattend is het belang van het kind: ‘het zich harmonisch kunnen ontwikkelen’. Psychologen en pedagogen gaan uit van een zo gunstig mogelijke ontwikkeling bij de vraag wat het belang van het kind is. Het IVRK is een richtlijn voor de ontwikkeling van het kind waarbij verschillende elementen een rol spelen zoals de mening van het kind, onderwijsbehoeften, zorg etc.

De scriptie bevat ten slotte ook het volledige IVRK.

Klik hier voor de Scriptie IVRK Artikel 3: Belang van het Kind