In tegenstelling tot vele andere Europese landen wordt in Nederland in de grote meerderheid van de gevallen géén vervangende toestemming verleent door de rechtbank wanneer de zorgdragende ouder met het/de kind(eren) naar het buitenland wil verhuizen. Zelfs wanneer het kind nog niet schoolgaand is en er gegronde redenen zijn voor verhuizing, worden moeders vaak gechanteerd [...]
Rechterlijke Uitspraken m.b.t. Toestemming Verhuizing met Kind
Gepost door Sarah on September 28th, 2010
Dan nu eindelijk een lijst van positieve uitspraken, waarbij de verzorgende ouder toestemming kreeg met het kind of de kinderen te verhuizen. Deze lijst zal ik steeds aanvullen met nieuwe uitspraken.
Wanneer men de zaken leest, ziet men heel duidelijk dat moeders belangrijke en zwaarwegende redenen aanvoeren waarom zij willen verhuizen met het kind. Het komt erop neer dat zij de kwaliteit van hun leven en dat van hun kind willen verbeteren, dan wel door een nieuwe baan, betere financiële positie, nieuwe relatie of terug te keren naar hun familie en sociaal netwerk waar zij (en de kinderen) steun van zullen ondervinden. Daarbij wil ik nog opmerken dat juist familiebanden en een sociaal netwerk EXTRA belangrijk zijn voor een aleenstaande moeder, omdat zij de verantwoordelijkheid draagt van de (dagelijkse) verzorging van de kinderen. Dit zal bijdragen aan een stabiele thuissituatie, wat ten goede komt aan de kinderen. Juist zaken die (een positief) effect op de kinderen zullen hebben, moeten meegenomen worden in een beslissing die kinderen betreft.
Zie hier de lijst van Nederlandse uitspraken:
- 14-04-2000: AA5523 naar Denemarken, uitspraak Hoge Raad
- 05-03-2003: AG1643 naar Australië, uitspraak gerechtshof Den Haag
- 31-01-2007: AZ8361 binnen Nederland, uitspraak gerechtshof Den Haag
- 22-08-2007: BB3142 naar Groot-Britannië, uitspraak gerechtshof Den Haag
- 24-10-2007: BC4363 naar Frankrijk, uitspraak rechtbank Utrecht (kind mocht met pleeggezin verhuizen!)
- 18-12-2007: BC0663 land is niet duidelijk, Zuid-Afrika of Australië?, uitspraak rechtbank Haarlem
- 25-04-2008: BC5901 naar Zwitserland, uitspraak Hoge Raad
- 25-06-2008: BD9530 naar Singapore, uitspraak gerechtshof Den Haag
- 30-07-2008: BG2507 naar Zwitserland, uitspraak gerechtshof Arnhem (vervolg uitspraak Hoge Raad BC5901)
- 29-01-2009: BH2812 naar Curacao, uitspraak gerechtshof ‘s Hertogenbosch
- 01-04-2009: BI2114 naar Turkije, uitspraak gerechtshof Den Haag
- 10-08-2009: BJ5278 naar Duitsland, uitspraak rechtbank Maastricht
- 09-09-2009: BJ8813 naar België, uitspraak rechtbank Roermond
- 15-10-2009: BK5367 naar Verenigde Arabische Emiraten, uitspraak rechtbank Den Haag
- 23-12-2009: BK9864 naar Maleisië, uitspraak gerechtshof Den Haag
- 23-02-2010: BL9055 naar Colombia, uitspraak gerechtshof Amsterdam (uitzetting moeder, geen verblijfsvergunning)
- 04-06-2010: BN5556 binnen Nederland, uitspraak rechtbank Haarlem
- 05-08-2010: BN3554 binnen Nederland, uitspraak rechtbank Den Haag
Wat mij opvalt en wat mij verbaast is dat er geen uitspraken online zijn te vinden van de jaren 2001, 2002 en 2004 t/m 2006, alsof er een gat is geslagen. Als iemand een idee heeft hoe dat komt of waar dit aan ligt dan hoor ik het graag, plaats een reactie onderaan deze pagina.
Tags: emigratie, rechtspraak, uitspraken, verhuizen met kind, vervangende toestemming
Soortgelijke posts
Share
- Verhuizen Of Emigreren Met Kinderen, Ex Wilt Niet
- Vervangende toestemming voor verhuizing, hoe zit dat eigenlijk?
- Discriminatie van Vrouwen
Gepost in verhuizen met kind
Reacties 3
October 11th, 2010 op 19:01
Wat een belachelijk iets!
Een moeder en of vader mag niet zomaar beslissen om te verhuizen. Daar heeft de andere gezag ouder ook iets over te zeggen. Als de andere ouder wel in dezelfde stad kan blijven wonen en het kind daar veiligheid en de vertrouwde omgeving kan blijven bieden vind ik dat veel zwaarder wegen dan dat een ouder wil verhuizen. Het belang van het kind staat voorop en niet dat van de ouder!Onthoudt dat goed!!!
October 11th, 2010 op 20:26
Bedankt voor je reactie.
Het is niet helemaal waar dat een moeder of vader “niet zomaar mag beslissen om te verhuizen”. De uitwonende ouder kan namelijk wél zomaar beslissen om te verhuizen, ondanks dat dit evengoed invloed zal hebben op het kind en het contact dat het kind zal hebben met deze ouder. In deze wordt er dus met twee maten gemeten en daarbij wil ik opmerken, één waarbij de verzorgende ouder (en dus 9 van de 10 keer de vrouw) aan het kortste eind trekt.
Te generaliseren door er automatisch vanuit te gaan dat verhuizen per definitie niet in het belang van het kind zou zijn en in dezelfde omgeving blijven het “veiligst” zou zijn voor het kind is niet alleen kortzichtig, maar waarborgt de (zwaarwegende) belangen van alle betrokkenen onvoldoende evenals die van het kind. Immers als verhuizen werkelijk per definitie schadelijk zou zijn voor het kind, zou de staat bij ELKE verhuizing waarbij een kind betrokken is (en dus ook die van intacte gezinnen) in moeten grijpen om “het belang van het kind” te waarborgen.
Om werkelijk uit te gaan van “het belang van het kind” moeten alle factoren die invloed hebben op het welbevinden van het kind, zijn toekomstperspectieven en zijn evenwichtige ontwikkeling betrokken worden bij het komen tot een beslissing. De individuele omstandigheden van de desbetreffende zaak zijn hierbij van cruciaal belang.
Bedenk bovendien dat het in veel zaken gaat om (zeer) jonge kinderen die niet of maar beperkt zijn geworteld, waarbij de moeder de meeste zorg op zich heeft genomen en om zwaarwegende redenen wilt/moet verhuizen. Hierbij gaat het voornamelijk om redenen als terugkeer naar thuisland en/of familie, een betere baan of financiële positie, een nieuwe relatie of huwelijk waar al dan niet sprake is van een nieuw kind met deze nieuwe partner. Alleen het feit dat iemand in Nederland een kind heeft gekregen of hier (tijdelijk) is komen te wonen, wil natuurlijk niet automatisch zeggen dat men nu staatsbezit is, hier voor altijd en eeuwig zou moeten blijven wonen, zeker niet in het licht van de huidige tendens anno 2010 dat er steeds meer wordt gereisd en mensen ook vaker internationaal verhuizen (globalization). De problematiek rondom (internationale) verhuizingen zal alleen maar groter worden daar het aantal gevallen alsmaar verder toe zal nemen en daarom is het zo belangrijk dat de manier waarop dit soort zaken worden behandeld zich verder ontwikkeld zodat er een evenwichtige afweging wordt gemaakt, gebasseerd op een diep ‘understanding’ van wat werkelijk invloed heeft en zal hebben op het welbevinden van het kind.
January 21st, 2011 op 22:33
Winterprinses:
De realiteit is anders!
Helaas is een kind nu eenmaal grotendeels afhankelijk van de ouder bij we het woont en wie zijn dagelijkse leven ook bepaald. Alleenstaande moeders zijn in Nederland echt ALLEEN. Steun v.d. overheid is ZOEK. Zou wel fantastisch zijn als in het belang van het kind dan tenminste ook geoordeeld zou worden.
Lees even al de uitspraken die in gevallen van uitwonende vaders tegen moeders zijn aangespannen – kan je makkelijk vinden op het internet, dan kom je voor een berg van ellende te staan – omdat je moet vaststellen dat “in het belang van het kind” niets wordt uitgesproken maar deze term dient als een achterdeurtje voor de vaders, die hun ex-vrouwen en kroost opeisen en menen te “BEZITTEN”.
Hoe een kind zich daadwerkelijk voelt maakt deze mannen en ook rechters helemaal niets uit. Het gaat om het demonstreren van macht en misschien zijn de Nederlandse rechters ook een beetje bang voor het Europees Hof waar de Papa lobby zeer actief is. Vrouwen moeten ook actief worden omdat anders komen wel hun dochters in middeleeuwse situaties terecht en dat moeten vrouwen van nu wel voorkomen.
Een gezonde en goed functionerende man zou nooit zulke eisen te stellen, die ik hier op dit Blog heb gelezen, omdat een kind hiermee niet is gedient maar zijn leven onder een enorme stress komt te staan. Aan alle beslissingen zitten consequenties aan vast. En zo ook aan het uit elkaar gaan.
Als een kind zich veiliger voelt bij zijn moeder dan bij zijn vader en is het ook al 12 jaar wordt het per rechterlijke arm in Nederland “gedwongen” om tijd met zijn vader door te brengen, ofwel het absoluut niet wil!
Waar is daar het respect voor het kind en wil je me wijs maken dat dit in het belang van het kind is, als het alleen maar onder repressie van een dwangsom die de moeder word opgelegd, de vader ziet ?
Psychologisch gezien is dat een ongezonde situatie – eigenlijk een ramp – zelfs betaald die man maar onregelmatig alimentatie, draagt geen graantje bij bij de opvoeding en alledaagse zorgen – claimen van een kind kan altijd, dus een kind wordt behandeld als een OBJECT!
Dit zijn allemaal cases die echt door het gerecht zijn afgehandeld in het voordeel van de man. Duidelijker gaat het niet: “het belang van de vader” wordt ons als het belang van het kind verpakt aangedraaid. We zijn vrijwel terug bij af – vrouwen en kinderen lijken wel bezit van een man te zijn.
Een uitwonende man kan zijn ex-vrouw met twee dochtertjes naar de andere kant van Amsterdam laten fietsen elke ochtend, om de kids naar de school te brengen die hij heeft uitgezocht, ook al zijn er meerdere scholen om de hoek. Dat diezelfde moeder vervolgens weer naar het andere eind van Amsterdam naar haar werk moet fietsen interesseert een rechter helemaal niet – dat de vrouw echter in een week alleen maar door dit feit 10 uur extra onnodig kwijt is, maakt niets uit – hop – nog een schepje boven op, want ze heeft het al zo makkelijk als werkende alleenstaande moeder. En die man betaalt niet eens alimentatie omdat hij in de uitkering zit. In het belang van het kind – die kids moeten elke dag een uur eerder op en komen 1 uur later thuis dan andere kinderen uit de buurt. Mooi zeg wat een oordeel, daar kom ik met mijn hoofd echt niet bij!
Ook zou ik graag willen weten wat per definitie een vader eigenlijk is.
We gaan nu tijden tegemoet waar ook een one night stand een vast bestanddeel van het leven van een vrouw kan zijn, waar geen ontkomen meer aan is, houdt ze het kindje uit zo een mini-relatie.
En zo’n man mag dan bepalen waar de moeder woont, naar welke school het kindje gaat en wanneer het kindje bij hem moet slapen, of het kind wil of niet. “Daar gaat hij niet dood van” hoorde ik laatst een vader roepen. Heel erg begaand en liefdevol vind je niet?
Ja, winterprinses je moet wel verder kijken en ik zou je aanraden en beetje meer kennis op te doen, bijvoorbeeld boeken te lezen die over kinderpsychologie gaan en ook even erbij stil staan dat deze rechtzaken worden aangespannen door een bepaald type man. De verantwoordelijke mannen hebben dat niet nodig, die zijn of vrienden geworden met hun ex-vrouw, zijn de superhero van hun kind waar het graag naartoe gaat, of zijn reël genoeg om te weten dat het leven verder gaat en dat wat de liefde (van een kind) betreft met dwang absoluut niets te bereiken is. Zodra het kind groter is en zelf mag beslissen wil het met “die ouwe” niets meer te doen hebben – ja dat gebeurt wel vaker.