In tegenstelling tot vele andere Europese landen wordt in Nederland in de grote meerderheid van de gevallen géén vervangende toestemming verleent door de rechtbank wanneer de zorgdragende ouder met het/de kind(eren) naar het buitenland wil verhuizen. Zelfs wanneer het kind nog niet schoolgaand is en er gegronde redenen zijn voor verhuizing, worden moeders vaak gechanteerd [...]
Van Eénhoofdig Gezag Naar Gezamenlijk Gezag in 30 Jaar
Gepost door Sarah on September 11th, 2010
Wanneer men dit commentaar leest van Carla van Wamelen, hoofdocente Familie- en Jeugdrecht aan de EUR, wordt er snel duidelijk dat er veel is veranderd sinds de jaren ’80 wat betreft ouderlijk gezag en wordt het duidelijk dat serieuze vraagtekens bij deze ontwikkeling moeten worden gezet.
Zie hier het commentaar van Clara van Wamelen: Eenhoofdig Gezag Na Scheiding
De denkwijze is 180 graden gedraaid, de ideologie naar de prullenbak verwezen en de maatstaven die tegenwoordig worden gebruikt zijn compleet anders als jaren geleden en ik ben ervan overtuigd dat vele problemen hiermee alleen groter zijn geworden, met name voor ouders die conflicten met elkaar hebben (wat natuurlijk een weerslag heeft op de betrokken kinderen). Recente onderzoeken bevestigen namelijk dat problemen voor de kinderen rondom scheidingen en de effecten hiervan alleen maar groter zijn geworden, ondanks dat je niet meer scheef word aangekeken als je ouders gescheiden zijn. Wanneer ouders namelijk niet meer door één deur kunnen en serieuze conflicten met elkaar hebben was dat voorheen een doorslaggevende reden om géén gezamenlijk gezag toe te staan.
Tegenwoordig stappen rechters hier heel erg makkelijk overheen en halen hun schouders op door te beweren dat mensen, oftewel ouders, zich maar “gewoon eroverheen moeten zetten” omwille van de kinderen. Deze instelling spreekt natuurlijk voor een ongelooflijke dosis naïviteit en weerspreekt niet de realiteit waarin deze ouders moeten leven. Sterker nog, je geeft ze middelen in handen om elkaar (of de één de ander) verder te tiranniseren.
Door mensen op deze wijze te dwingen en steeds weer met elkaar te confronteren (doordat je het eens moet worden over het één en ander omtrent de kinderen), vergroot je bestaande conflicten alleen maar.Voor ouders die goed met elkaar kunnen overleggen en overeenstemming kunnen vinden met elkaar, uit recente studies maar 40% (zie Tamar Fischer’s dissertatie: “Parental divorce, conflict and resources” uit 2004), is gezamenlijk gezag geen probleem, maar voor die andere groep van 60% is het een hel en daarmee ook voor de kinderen. Het heeft een negatief effect op alle betrokkenen en de kinderen zullen dit ook voelen en meemaken en hieronder te lijden hebben.
Het is belangrijk het hoofd uit de wolken te halen en te erkennen dat de meerderheid van ex-partners niet meer goed met elkaar overweg kunnen. Dus in plaats van het makkelijker te maken en de situatie op te lossen, door een eind te maken aan het machtsspel, wordt er olie op het vuur gegooid en het mogelijk gemaakt dat de twee partijen elkaar (of de één de ander) tot waanzin drijven, doordat rechters (in het licht van voortgezet ouderschap) niet willen inzien dat het soms “gewoon niet gaat”. Er zou meer oog moeten zijn voor de unieke situatie en omstandigheden van de individuen en meer ruimte om een passende oplossing te bieden zodat er een resultaat wordt bereikt waar conflicten en touwtrekkerijen zo min mogelijk een plaats hebben.
Wanneer ouders ernstige conflicten hebben, het niet eens kunnen worden over belangrijke zaken die hun kinderen betreffen en er sprake is van continue strijd, zou er een keuze gemaakt moeten worden wie het gezag krijgt. Daarmee beëindig je (een groot deel) van de strijd en is het niet meer nodig om over elke oneenigheid naar de rechter te stappen. Uiteindelijk willen we toch RUST voor de kinderen, want gezamenlijk gezag ten koste van ALLES is waanzin. Voortgezet ouderschap is de norm? In realiteit gaat het sprookje ‘voortgezet ouderschap’ maar voor bar weinig van ons op. Den Haag, wordt wakker!
Tags: belang van het kind, onderzoek, ouderlijk gezag, rechtspraak
Soortgelijke posts
Share
- Onderzoek Omgang Na Scheiding
- Discriminatie van Vrouwen
- Interpretatie en Toepassing Term "belang van het kind"
Reacties 2
October 21st, 2010 op 22:59
wat me hier opvalt is dat er alleen wordt gepraat over moeders met kinderen. Er zijn ook vaders die kinderen opvoeden na een scheiding. Ik neem een voorbeeld van mijzelf. Ben in 2003 gescheiden en heb een dochtertje van nu 10 jaar die mij toegewezen is, maar het gezamelijke gezag met de moeder nog heeft. Nu is het zo dat wij ( mijn dochtertje en ik) in 2004 naar [land] vertrokken zijn omdat ik daar werk sinds 2001 en ik het niet meer kombineren kon elke dag heen en weer te rijden. Had na de scheiding een onder toezicht van het Leger des Heils in Alkmaar voor een jaar en daarna eenmalig een bezoek gehad van lokale Jeugdzorg hier in [stad] waar wij wonen.
Mijn dochter had al een paspoort omdat zij in [land] geboren was en de moeder was van [land]. Getrouwd in [land] maar toen wij terug kwamen in Nederland ging het niet meer met ons huwelijk na 1 jaar. Om het verkrijgen van een paspoort voor ons beiden na 5 jaar was in eerste instansie geen probleem omdat ik mij beroepen had op art 253r van het Burgelijk Wetboek, de moeder ( mijn ex) was met onbekende bestemming in 2004 terug naar [land] en sinds die datum geen teken van leven gegeven, geen postkaart of telefoontje terwijl zij wist waar wij waren, ze had alle gegevens van ons. De tweede keer een paspoort verlengen/vernieuwen was dus geen probleem maar de derde keer vorige maand gaf dit een enorm probleem omdat ik niet aantonen kon dat ik alleen gezag hebbende ben over mijn dochtertje. Ik kon dus geen schriftelijke toestemming geven van mijn ex daar wij ze niet vinden kunnen. Dan de weg terug naar de Raad van Kinderbescherming, die mij het advies gaf om direkt met de Rechtbank te praten waar onze scheiding toen was. Heb dat ook gedaan en daar het advies gekregen om via de Rechtbank Amsterdam een uittreksel van het Gezagsregister te krijgen en als ik dat heb, een copie doorsturen met bijsluiter van een geboorte bewijs en een inschrijving hier in de gemeente in [land] waar ik nu woon. Als ik dat alles heb moet ik schriftelijk een “verzoek om vervangende toestemming” indienen bij de Rechtbank zonder hulp van een advokaat. Het gaat hier dus alleen om een paspoort te verkrijgen wat in het verleden makkelijker was dan u. Ik post dit verhaal om vaders, moeders die in een gelijke situatie verkeren een indruk en een richtlijn te geven die men nemen kan in het geval een paspoort nodig is zonder daarvoor een hoop geld uit te geven aan een advokaat. Ik wil me melden als alles rolt en ik een paspoort voor mijn dochter bekomen heb.
October 21st, 2010 op 23:09
Ik wil je bedanken voor je reactie. Het is goed van een vader te horen die de zorg op zich heeft genomen.
Gezamenlijk gezag brengt allerlei problemen met zich mee, zeker als de ouders het niet met elkaar eens zijn en niet goed overweg kunnen met elkaar. Dan is het volgende station al snel (helaas) de rechtbank. Als de andere ouder onvindbaar is maakt het inderdaad het verkrijgen van een paspoort onmogelijk waarbij vervangende toestemming aan de rechtbank te vragen onvermijdelijk is. Wel apart dat het voorheen geen probleem was en nu opeens wel.
Het is jammer dat de rechtbank voor dit soort zaken belast wordt, want in principe hebben zij het al druk genoeg en zou een lastenverlichting waarschijnlijk welkom zijn.